Mijn mooie moeder

‘Nan’ noem ik haar, dat is zo ontstaan. Ze heet Alida! En ze is me zo zó dierbaar… Ik hoef maar aan haar te denken en ze belt. Of andersom. En als ik net op een ochtend aan een oude vriend dacht, dan belt ze ’s middags en vraagt ze hoe het eigenlijk met die ene vriend gaat… Het is net alsof de lijn bij ons altijd openstaat. “Och”, zegt ze wel eens: “Daar ben ik te nuchter voor hoor.” Haha! Daar geloof ik helemaal niks van, het is slechts dat stempeltje dat Groningers altijd krijgen bij geboorte. Nan, ik hou van je! Mooie ziel!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Scroll naar top