Marieke Vinckers

De schrijfster

‘Geef mij je woorden, ik schrijf het verhaal’

Mijn naam is Marieke Vinckers, roep- en zielenaam: MIKA. Vanaf het moment dat ik op school leerde schrijven, vertelde ik dat ik schrijfster zou worden… Later, als ik groot was. Altijd heb ik geweten dat het ware verhalen moesten zijn, maar kennelijk moest ik 44 worden om ze eindelijk te kunnen optekenen. Vanaf mijn 40e leerde ik de verbinding aan te gaan met mijn sisters. Tot die tijd stond ik altijd met de mannen bij het vuur, stoer te zijn en mijn stem te verheffen. Pas toen ik Martin verwelkomde in mijn leven ~ en met hem Jurre en Silke ~ werd ik zachter en durfde ik diepere verbindingen aan te gaan. In die diepte vond ik de verhalen van mijn sisters en begreep dat wij die hebben te delen met elkaar. Ik maak een diepe buiging voor de vrouwen die hun verhaal aan mij toevertrouwen. Ik maak ze mij eigen en neem de dichterlijke vrijheid ze op mijn eigen wijze te vertalen en vervolgens delen wij ze samen met de wereld. SISTERHOOD pur sang.

Vrij werk

Sinds 2006 schrijf ik in opdracht, vanaf 2010 doe ik dat onder mijn eigen vlag ‘Davinckie’. Ik schrijf websites, magazines en losse artikelen in opdracht. Dat doe ik met veel plezier, maar naast die opdrachten maak ik vrij werk. Als je mijn bloed tapt, zul je zien dat mijn aderen gevuld zijn met inkt. Als mensen me vragen: “Wat doe je in je vrije tijd?”, is mijn antwoord simpelweg: “Schrijven.” Al lees ik ook graag, ik wandel veel, fiets, zwem, dans, yoga, maak vuur en muziek, zing en speel met onze kinderen die Martin in mijn leven bracht toen hij afscheid nam van zijn eerste liefde Kim. Het vrije werk ontstaat vanuit een andere plek, zo zou ik het kunnen zeggen… Vanuit een niet te herleiden impuls. Zo ontstond mijn eerste project Flessenpost ook.

Flessenpost

Met het project Flessenpost van Mika (2015) schreef ik voor het eerst over mijn leven, online. Ik maakte daar korte filmpjes bij. Het was voor mij een manier om het verleden van mij af te werpen: letterlijk. De brieven die ik naar aanleiding van de verhalen schreef, kwamen op meters faxpapier terecht. Ik rolde het papier op, stopte het in een fles en wierp het verhaal (het verleden) van mij af. Het heeft me in vele opzichten lichter gemaakt. Daar waar mijn naasten misschien soms het idee hadden: ‘Waarom gooi je dit ‘zomaar’ op straat?’, was het voor mij pure heling. Ik deed dat nog wel onder pseudoniem, ik dronk Duvels en Karmelieten, mijn stem klonk nogal gedragen en ik had welgeteld vier volgers, maar dat deed er niet toe. Ik wilde een nieuw hoofdstuk starten, VRIJ en levend vanuit mijn ziel! Het mooie was dat de mensen die mijn flessenpost vonden, me steevast teruggaven dat de brief RAAK was. We deelden leed, ook al kenden we elkaar niet. Heel waarachtig. En ook al bleef de laatste brief ongeschreven, nog altijd ben ik blij dat ik dit project heb gedaan.

de Rijdende Bedstede

Dat bracht me op de Rijdende Bedstede (2017): de bakfiets die ik liet omtoveren tot een slaap-fiets. Overdag reed ik door het prachtige Friese land en in de avond gooide ik de klep van de bak open en bouwde daar mijn tent erop. Met grote dank aan mijn timmerman Oebele en alle mensen die het bouwen van die bak sponsorden! Het was een avontuur waarmee ik mijn stuitje scheef heb gereden, maar WAT een heerlijk verhaal leefde ik op dat moment! De grote les zat ‘m in de geest, die oh zo sterke geest van mij die iets voor ogen had, terwijl mijn lichaam eerlijk gezegd al na een week schreeuwde: “Waaah! Wat heb jij nou bedacht?! AU! AU! Neem rust alsjeblieft!” Pas drie maanden later kwam ik thuis, compleet gesloopt. En daar wachtte mijn nieuwe liefde op me: Martin, met twee kindjes… het leven nam een onverwachte wending, zoals altijd. Mijn droom een boek te schrijven over wat ik tijdens die reis meemaakte, vervulde ik maar half. Het nieuwe leven met een gezin nam mij in beslag. De ervaring zit echter blijvend in mijn hart.

Ware vrouwenverhalen

En toen werd het 2021, het jaar waarin ik 44 lentes tel. Vier jaar nadat Martin in mijn leven kwam, de man die mij terugbracht in mijn VROUW-zijn. Jarenlang heb ik namelijk geleefd als een soort manvrouw. Marieke Vinckers, M/V. Ik vond het altijd wel toepasselijk eerlijk gezegd. Het is allemaal zo snel gegaan: ik kreeg twee prachtige kinderen cadeau, als ik het zo mag zeggen. Jurre en Silke. Zij maakten de MOEDER in mij wakker, waar Martin mij eerde als vrouw. Door het Hieros Gamos Festival heb ik geleerd wat vrouwen- en mannenkracht is en hoe die twee energieën in een mens met elkaar verweven zijn. Op dat festival kwam ik voor het eerst in aanraking met sisters. Ik leerde wat het belang is van sisterhood en samen helen.

Zelfheling

Het plantmedicijn Ayahuasca heeft mij diepe inzichten gegeven over mijn leven en het bestaan in dit universum. Ik ben daar de natuur ontzettend dankbaar voor. Het heeft me hier letterlijk op aarde GEPLANT, sinds die reizen ben ik meer geworteld. Yin yoga brengt mij elk moment weer in mijn lichaam en is mijn instrument om te leren voelen, los te laten en stilte te creëren. De zweethutten waar ik inkruip, ontdoen mij van oud zeer. Zittend op Moeder Aarde kan ik alles loslaten en zwetend geef ik me over aan the Great Spirit. Bij Ecstatic Dance dans ik mijzelf volledig VRIJ en tijdens mijn opleiding Vrije Zelfexpressie bij Erica Nap heb ik geleerd mijn ware stem te gebruiken; die deel ik met mijn Zielenberichten, ook te lezen op Mikamarieke.nl. ALLES heeft mij gebracht tot het punt waarop ik nu ben. Ik heb geleerd dat het belangrijk is verhalen te delen. Ja: openlijk. En waar ik de kunst van het schrijven als talent heb meegekregen in dit leven, is het mij een eer om nu verhalen van andere vrouwen op te mogen tekenen.

Zoals mijn wijze leermeester Bijan van Mallorca mij zei:

“Mika, you have to help your sisters to heal themselves.
And: you have to use your voice. Your voice is your talent…”

Bijan Anand
Visit Bijan
Scroll naar top